Gepost door Tanja van Rij / 31 oktober 2018

Mind Eye Power


De opleiding tot Effortless Coach was levensveranderend en prachtig. Hoe mooi om in harmonie met het veld te leven! Controle te nemen over mijn leven en verantwoordelijkheid te nemen voor de keuzes die ik maak. Mijn keuzes in harmonie met het veld te laten zijn.

In mijn praktijk die ik vlak na mijn examen opzette (www.vlindervrij-coaching.nl) was het mooiste om dat gevoel van in de stroom van het veld te zijn door te geven aan de mensen die kwamen om gecoacht te worden. Ook voor hun levensveranderend. Hoe mooi is dat!

Op de opleiding Effortless Coaching werden we begeleid door Gerard Meerstadt (bedenker Effortless Coaching) en 4 mentoren. Één van die mentoren is Jacqueline Venbrux. Op de laatste dag raakten we aan de klets en vertelde ze over haar ontdekking van de kracht van oogbewegingen (Mind Eye Power, vanaf nu afgekort als MEP). Mijn vraag was of het niet heel veel leek op EMDR. EMDR is een bewezen effectieve methode, die werkt met oogbewegingen, bij emotioneel trauma opgelopen in je leven. Jacqueline vertelde mij dat dit wel leek op EMDR, maar verder ging dan dat. Dat de resultaten met Mind Eye Power sneller te verkrijgen zijn (soms al na één sessie) en dat de resultaten ook blijvend bleken te zijn. Mijn interesse was gewekt en ik schreef mij in voor een cursus MEP-pen (www.mindeyepower.nl).

November 2017 was het zover… Ik ging naar de cursus MEP toe. We leerden eerst allemaal oogbewegingen en al die tijd dacht ik… ´Benieuwd of dit werkt!´. In groepjes van 3 gingen we de MEP-reset op elkaar uit proberen. Als eerste bij een ander en zij was zichtbaar verbaasd over de verlichting die het bracht. Nu was ik heel erg benieuwd over wat het bij mij zou doen.

Eindelijk was ik aan de beurt. Bij mij was het thema: Altijd voor een ander klaar staan en daarbij mezelf helemaal uit het oog verliezend. Het resultaat van de MEP was verbluffend!!! Ik was niet meer bang of onzeker mijn eigen ruimte in te nemen. Nu 1 jaar later kan ik nog steeds zonder hartkloppingen ook een "nee" verkopen!

Eenmaal klaar met de cursus was ik heel eager om het uit te proberen en ik probeerde het uit als oefening bij een oefencliënt. Het was een geweldige sessie waarbij, al deed ik het voor de eerste keer een geweldig resultaat behaalde. Het volgende ervaringsverslag was een half jaar later en je ziet dat het resultaat er nog steeds was!!! (*** Trots *** )

Daarna heb ik de MEP geïntegreerd in de Effortless Coaching trajecten. Elke keer ben ik weer verbaasd over de geweldige werking van de MEP. Een jarenlang trauma om te vliegen in één sessie weg. Een man die extreme verlammende angst had om oud te worden, in één sessie geholpen. De MEP heeft er voor gezorgd dat ik kortere trajecten kan doen met mensen waardoor het ook wat meer behapbaar wordt. Meestal begin ik met een MEP, zodat de eerste pijn en angst een stuk minder wordt. Wat mooi is, is dat de cliënt het daarna ook thuis op zichzelf kan toepassen. Dus er wordt geen afhankelijkheid naar de coach gecreëerd.

Effortless Coaching was en is een enorme verrijking van mijn leven. De Mind Eye Power is een enorme verrijking en onmisbaar voor mijn Effortless Coaching praktijk.

Gepost door Tanja van Rij / 28 oktober 2018

Moeiteloos van jouw fobie af


Dat klinkt heel erg ongeloofwaardig… Toch!

Dat vond Facebook ook, toen ik een advertentie wilde plaatsen met de volgende kop: "Wil jij ook in wellicht maar één sessie van jouw fobie af?". Deze werd afgewezen op grond van ongeloofwaardigheid.

Als ik heel eerlijk ben zou ik het ook niet geloven als ik dat zou lezen. Ik zou denken: "Wat een goedkope verkooptruc". Maar de realiteit is dat ik sinds ik deze advertentie wilde plaatsen nogmaals iemand in één sessie van een extreme angst heb af kunnen helpen.

Hoe is dat mogelijk? Op die vraag heb ik ook geen antwoord. Ik weet alleen dat ik met Effortless Coaching dit soort resultaten heb weten te behalen.

De eerste keer dat ik met een fobie te maken kreeg, was toen ik een jonge man ontmoette bij de kapper. We raakten aan de praat en hadden het over vakanties. Hij merkte op dat hij een grote fobie had om in een vliegtuig in de lucht te zijn. Het ging hem niet om het opstijgen of het landen, maar echt in de lucht te zijn.
Ik vroeg hem om een ontdekkingssessie te doen en we besloten tot een traject van 3 maanden met 5 sessies. Ik dacht: "Die 5 sessies heb ik minstens nodig".

De eerste sessie startte ik met een Mind Eye Power. Tot mijn en zijn stomme verbazing was de vliegangst weg! In één sessie!!! Nu hadden we nog 4 sessies over. Die hebben we goed kunnen gebruiken voor andere issues. Voor het hele verhaal lees: *** Vrijheid en rust ***.

Wat later liep ik met een vriend uit Engeland door het Centraal station en ik liep aan zijn rechterkant. Ineens zei hij: "Sorry, maar dit houdt ik niet langer vol, ik loop even naar je andere kant". Dat deed hij inderdaad. Met mijn voorgenoemde cliënt in gedachte, nu zonder vliegangst, bood ik hem een sessie aan om aan dit issue te werken. Hij stemde toe en met hem gebeurde nog iets wonderbaarlijkers.
Ik had 2 uur voor de sessie uit getrokken. Bij hem gebruikte ik een Progressive Mental Allignment. Dit ging bij hem zo gemakkelijk dat ik binnen 5 minuten resultaat had! Spookcluster opgelost en angst weg.
Nog 1 uur en 55 minuten over. Ik heb daarna een helende reis met hem gedaan waar we nog een langlopend issue hebben kunnen oplossen. Voor het hele verhaal lees: *** Spiritueel ***.

Nu was ik vol 'Effortless-Coaching-kan-in-één-sessie-fobieën-oplossen'-vertrouwen. Een man die mij had geholpen met de website had een gratis sessie te goed. Hij kwam bij mij met een extreme angst voor oud worden. Het beheerste zijn leven.
Je raad het al… In één sessie van zijn angst af. Voor het hele verhaal lees: *** Geen angst meer ***.

De sessie zelf had hij ervaren als "De litanie van Angst" van Frank Herbert (2007)

De litanie van angst uit "Duin" (Frank Herbert 2007)

Ik moet niet bang zijn
Angst is de moordenaar van het verstand
Angst is een halfdood
Die volledige vernietiging meebrengt

Ik zal mijn angst onder ogen zien
Ik zal mijn angst over en door mij heen laten vloeien

En als hij voorbij is zal ik mijn
innerlijk oog op zijn pad richten

Waar de angst is gegaan
Is niets achtergebleven

Alleen ik zelf blijf

Ik zou hier nog de volgende regel aan toe willen voegen…

Moeiteloos zonder angst


Wil jij ook moeiteloos zonder jouw angst of fobie leven. Kom langs voor een gratis ontdekkingssessie en kijk wat de mogelijkheden zijn (contact).

Gepost door Michèle Mathezing / 16 oktober 2018

Van angst naar liefde


Bij de geldautomaat naast de supermarkt staan drie jochies; ik moet ook pinnen en blijf op afstand staan; ik zie ze giebelen en blijkbaar gaan ze geen geld trekken. Als ze mij in de gaten krijgen, lopen ze gauw weg terwijl één van de jongetjes tegen mij zegt: "We wilden geen terroristische aanslag plegen hoor mevrouw…". "Nou dat idee was ook niet bij mij opgekomen", is mijn verbaasde reactie. Op de fiets naar huis treft het mij dat deze jonge gastjes blijkbaar al zo door angst zijn geïndoctrineerd.

Angst als drijfveer

Steeds vaker neem ik om mij heen waar dat angst onze voornaamste drijfveer lijkt zijn, waar door media en marketing handig op ingespeeld wordt. Expliciet of subtieler wordt onze angst aangewakkerd, met alle gevolgen van dien.

De berichtgeving over terroristische aanslagen bijvoorbeeld, besmet voedsel of de zorgen over het milieu, het wordt ons dagelijks ingepeperd. We worden gebombardeerd met zaken waar we ons zorgen over kunnen gaan maken en vaak gebeurt dat onbewust. We slaan het op in ons systeem en dat heeft gevolgen voor onze gezondheid.

Onze lichamelijke reactie op stress

Het menselijk lichaam zit zo in elkaar dat er bij angst voor dreigend gevaar een soort alarmsysteem afgaat, dat zorgt voor aanmaak van cortisol, het stresshormoon. Het brengt ons lichaam in een staat van paraatheid, om te vechten of te vluchten voor dat wat ons direct bedreigt. Een gezond mechanisme. Maar waar de mens vroeger oog in oog kon komen te staan met een leeuw of een beer, tegenwoordig zullen we die niet zo snel meer tegenkomen. We hebben nu meer last van andersoortige bedreigingen en zorgen, die minder concreet zijn maar ons wel angst inboezemen.

Denk aan de angst voor oorlog, ziekte of zorgen over het behoud van je baan. Voor deze zaken kunnen we niet direct vluchten, maar ons lichaam reageert op deze angst wel volgens hetzelfde stress alarmsignaal. Dat betekent dat als wij bewust of onbewust stress langdurig ervaren, ons lichaam eigenlijk in een constante vecht- en vluchtmodus staat, wat gevolgen heeft voor je immuunsysteem. Dat wordt namelijk platgelegd om alle energie in het lichaam te kunnen gebruiken voor het afweren van het directe levensbedreigende gevaar; als je oog in oog staat met een leeuw, is dat op dat moment een urgentere zaak dan dat je lichaam een virus bestrijdt. Ook verandert de bloedtoevoer in een acute vecht-of vluchtsituatie: het meeste bloed gaat naar je ledematen zodat je daarmee actie kunt ondernemen, en minder bloed gaat naar je organen en je hersens, die dus minder optimaal functioneren.

Beschermingsmodus

Wanneer we te lang in de angstmodus verkeren, zijn we eigenlijk steeds in een hyper waakzame toestand. Vergelijk het met een atleet die in de startblokken staat voor een hardloopwedstrijd, alles in het lichaam is klaar voor een fysieke actie, maar het startschot klinkt niet… dan kan de stress niet ontladen worden. We zijn daardoor, vaak onbewust, in chronische stress, wat in verband gebracht wordt met vele ziektes. We gaan ook hyperventileren, te snel in-en uitademen, wat juist zorgt voor minder zuurstofopname in onze organen.

Dat is allemaal geen probleem als dit een tijdelijke situatie is. Maar wanneer we lange tijd achtereen in een soort continue beschermingsmodus zitten, heeft dit onvermijdelijk lichamelijke klachten tot gevolg. Alles in ons lichaam is in een staat van bescherming gebracht en onze cellen krijgen de boodschap dat er geen ruimte is voor groei.

En doordat we angstig en verkrampt door het leven gaan, zien we ook overal juist bedreigingen, wat de stress nog doet toenemen. Want hoe jij naar de wereld kijkt, bepaalt wat jij waarneemt. De mens is echter niet gebouwd op continue stress. Daarvan worden we worden ziek en futloos.

Hoe kunnen we dit doorbreken

Op externe stressfactoren heb je niet altijd invloed; hoewel je natuurlijk eens wat vaker je telefoon uit kan zetten om de stress te vermijden van het continu beschikbaar zijn. Of doseer het nieuws met vooral negatieve berichtgeving, via tv of krant.

Aan je reactie op stressfactoren kun je zeker iets doen. In de eerste plaats is het goed om je bewust te worden van de stressfactoren om je heen en jouw reactie daarop. Sommige dingen zijn we zo gewoon gaan vinden dat we niet eens meer doorhebben wat het met ons doet. Het liefst vermijden we stress en ongemak, we willen er van weg en er niet naar kijken. We willen gelukkig zijn en koppelen ons geluk aan individuele successen aan de hand van de gangbare maatschappelijke maatstaven in de maatschappij. We gaan voor oppervlakkige bevredigingen, en stellen onszelf liever geen fundamentele vragen. Maar juist door je van de angst en stress bewust te worden kun je gaan beseffen dat het een menselijke reactie is, maar dat je je er niet door hoeft te laten bepalen. We krijgen de keus of we erdoor beheerst worden of dat we ervoor kiezen om vanuit de beschermingsstaat naar de groeistaat te gaan.

Van bescherming naar groei, van angst naar liefde

Angst en stress zijn niet alleen maar negatief. Als we leren het te zien voor wat het is en het in de ogen durven kijken, kan angst de toegangspoort tot vrijheid zijn. We kunnen ons bewust worden van de manier waarop wij naar de wereld kijken, van onze beperkende overtuigingen en onverwerkte emoties, en bereid worden om daar los van te komen. We kunnen ons gaan realiseren dat de manier waarop wij naar de werkelijkheid kijken, ons beeld van die werkelijkheid bepaalt. En dat we daar zelf het verschil kunnen maken! We kunnen gaan beseffen dat we onderdeel zijn van een groter geheel, verbonden met alles en iedereen. Dat de werkelijkheid dus openstaat voor onze invloed. Zolang we gevangen blijven zitten in onze op angst gebaseerde overtuigingen en aanverwant gedrag, kunnen we ons niet verbinden met het Grote Geheel, dat wat ons overstijgt. In eerlijkheid kijkend naar onze angsten en vertrouwend op dat wat ons overstijgt, kunnen we ontvankelijk en open worden, in plaats van verstard en vastgezet in oude patronen, die zichzelf herhalen.

Wat zou Liefde doen?

Dan kunnen we in ieder moment gaan kiezen of we de wereld gaan benaderen vanuit angst of vanuit liefde. De mooiste tip die ik ooit las in een spiritueel boek was: Stel je zelf op belangrijke momenten de vraag: "Wat zou Liefde nu doen?" Die vraag leidt je direct naar je hart, weg van verstand of angst. Maakt je zachtmoedig, geduldig, barmhartig, verdraagzaam, mild en tolerant. En van daaruit kun je de wereld anders gaan waarnemen, en zal je ook een andere bijdrage gaan leveren aan die wereld, wat direct resoneert in jouw dagelijkse werkelijkheid. Een ware transformatie…

Gepost door Michèle Mathezing / 5 juni 2018

De beginselen van groei: Leven vanuit overvloed


Over hoe een gestolen fiets weer terugkwam…

Maandagmorgen, ik sta in mijn keuken bij het koffiezetapparaat, nog niet helemaal wakker. Ik kijk mijn mooie straatje in, het is volop zomer, alles is groen, maar toch ontbreekt er iets… en dan dringt het door: mijn fiets is weg! Gisteravond voor de deur geparkeerd en vergeten in de achtertuin te stallen… WTF! is mijn eerste reactie. Dan pak ik mijn koffie en ga in de tuin zitten. Wat nu?

Ik voel irritatie, want mijn fiets is mijn alles in Amsterdam. Ik heb geen auto, doe zoveel mogelijk per fiets en ben echt gehandicapt zonder mijn bike. Straks heb ik een afspraak in de stad, ik moet mijn planning aanpassen nu ik met het openbaar vervoer zal moeten reizen. Gek genoeg merk ik dat ik niet echt boos ben. Zou het kunnen zijn dat vannacht iemand mijn fiets heel hard nodig had en hem geleend heeft? Hij stond slechts op 1 slot, dat deed ik wel vaker, misschien was dat een uitnodiging om hem even te lenen? Deze gedachte geeft mij rust. Natuurlijk is het niet gepast om ongevraagd iemands spullen te pakken, en het zou natuurlijk fijn als de lener mijn fiets vandaag terug brengt, met een bedankbriefje erop. Maar ergens voel ik dat ik de keuze heb hoe ik hiermee omga: word ik boos, omdat mij iets afgenomen is? Of blijf ik mij verbonden voelen met het ‘kwantumveld’, met de beginselen van groei, in het besef dat we alles vrijelijk met elkaar kunnen delen?

Een van de beginselen van groei is ‘Vrij geven en ontvangen’ Het veronderstelt dat er overvloed is, genoeg voor iedereen, er is geen schaarste, wat je nodig hebt komt naar je toe. Als we in connectie zijn met het veld van overvloed en we echt vrijelijk kunnen delen, zowel geven als ontvangen, ervaren we geen concurrentie of gebrek. Zo laten we energie moeiteloos vloeien, in vertrouwen dat we kunnen beschikken over wat we nodig hebben. Hoe mooi is het als we vanuit ons hart het wiel van een rijk gevuld leven in beweging zetten, zodat er meer leven kan zijn voor iedereen?

Wat is nu eigenlijk het ergste van de diefstal van mijn fiets? Dat ik een nieuwe zal moeten kopen (hij was niet verzekerd). Heb ik daar geld voor? Ja, dat heb ik. Kom ik dus iets tekort? Nee, eigenlijk niet…

Dezelfde middag ga ik naar de fietsenwinkel een paar straten verderop, waar ik mijn oude fiets ook gekocht heb. Ze hebben geen geschikte andere op dit moment; de fietsenvrouw raadt mij aan om wel aangifte te doen zodat mijn gestolen fiets in het politieregister terug is te vinden, mocht hij onverwachts nog ergens opduiken. Nadat ik aangifte heb gedaan, weet ik die middag nog een andere fiets te kopen; van hetzelfde merk en hij rijdt heerlijk! Eigenlijk nog fijner dan mijn oude fiets… Ik ben blij!

Terwijl ik naar huis fiets en geniet van de soepelheid van mijn nieuwe stalen ros, voel ik mij rijk en verre van bestolen… Ergens heb ik ook het sterke gevoel dat mijn oude fiets nog naar mij terugkomt. Niet omdat de politie er werk van maakt… Die doen niets met de aangifte laten ze mij weten… Maar ik heb het vertrouwen dat ik krijg wat mij toekomt; en als ik bereid ben om mijn fiets ‘af te staan’, dan zal het veld er voor zorgen dat mij ook iets ten deel zal vallen, op welke manier dan ook. In de daaropvolgende dagen speur ik in de buurt nog wat rond naar mijn oude fiets, maar laat het dan los; ik heb veel plezier gehad van mijn vorige fiets, daar ben ik dankbaar voor, hij heeft me jarenlang overal gebracht; nu is het blijkbaar tijd voor een nieuwe.

3 maanden later… Ik krijg een appje van een vriend, die naast de fietsenwinkel in mijn buurt woont: "Er schijnt nog een fiets van jou te staan bij de fietsenmaker". "Ehh… Hoe bedoel je?" app ik terug. Wat blijkt? Op de dag dat ik een nieuwe fiets ging zoeken bij mijn fietsenwinkel, kwam diezelfde middag een jongen met mijn oude fiets daar, met de vraag of ze het slot konden doorzagen want hij was zijn fietssleutel kwijt… De alerte fietsenvrouw herinnerde zich mijn fiets en mijn verhaal over de diefstal, en voelde dat er iets niet klopte. Ze probeerde mij te bereiken maar had mijn telefoonnummer niet meer; op toevallige en onnaspeurbare wijze kwam via via mij maanden later dus ter ore dat mijn fiets al die tijd op mij had staan wachten, hier vlakbij…

Hij is dus terug… Wat ik al die tijd al heb gevoeld… Al heb ik nergens op gerekend. Natuurlijk is het fijn dat ik hem terug heb, maar vooral ben ik blij omdat dit voorval zo´n mooi voorbeeld en bevestiging is van hoe de beginselen van groei werken. Hoewel de ‘lener’ van mijn fiets blijkbaar toch andere intenties had dan ik dacht, ben ik zelf in vertrouwen verbonden gebleven met de universele wetten van het leven, de beginselen van groei. Als je die wetten kent en daarmee in harmonie kunt leven, kun je het leven moeitelozer en overvloediger gaan ervaren. En wie wil dat nou niet?

Gepost door Michèle Mathezing / 19 juli 2017

Thanks for the experience!


Na een heerlijk relaxed avondje in de sauna stapte ik een overvolle tram naar huis. Omdat het hard regende was het vochtig en benauwd en dringen geblazen om ergens aan een stang houvast te zoeken. De meeste passagiers keken nors voor zich uit of op hun telefoon. Zelf stond ik vlakbij de conducteur in het midden van de tram; ook hij keek niet vrolijk de mensenmassa in, zuchtte en leunde vermoeid achterover.

Het enige positieve dat ik op kon merken was dat hij niet meer in een glazen hokje weggestopt zat, zoals dat in de Amsterdamse trams gewoon is, maar achter een moderne open desk, waarbij normaal direct contact met de passagiers weer mogelijk is. Een goede ontwikkeling, want een glaswand ter bescherming roept sowieso eerder agressie op dan als je vanuit een open ruimte tegemoet getreden wordt. Want alles gebaseerd op angst, resoneert met angst; wanneer je daarentegen vertrouwen uitstraalt, trek je gelijkgestemd gedrag aan.

Dat overdenkende stond ik nog steeds wiebelig tussen twee toeristen in, die over mijn hoofd heen heftig in discussie waren over de halte waar zij uit moesten stappen. De conducteur riep plichtmatig en verveeld om welke hotels zich bij de volgende halte bevonden, toen een man zich door de menigte drong op weg naar de uitgang. Bij het passeren van de conducteur wierp hij deze een stralende lach toe; en terwijl hij met veel omhaal met zijn OV kaart zwaaide en uitcheckte, zei hij met een typisch Amerikaans accent; "Thanks for the experience!"

Ik zag de conducteur opleven; hij kon, ondanks zichzelf, een glimlach niet onderdrukken. Hij ging rechterop zitten en stak zijn hand op naar de Amerikaan, ten afscheid. Alsof hij wilde zeggen: "Ach, graag gedaan, het was niets."

Maar er was iets met hem gebeurd, simpelweg door de woorden van die toerist. Want opeens realiseerde hij zich: Hij verkocht hij niet alleen maar kaartjes, hij verkocht een ervaring!

Zichtbaar gegroeid keek hij trots zijn tram rond; en hij zag dat het goed was… Dat er niet alleen maar chagrijnige onbehouwen passagiers zijn desk passeerden, maar ook dankbare vreemdelingen, genietend van een tramritje, al was het dan door een druilerig Amsterdam… In een volgepakte cabine…

En die Amerikaan… Hij is waarschijnlijk alweer op zijn eigen honk ergens in de States… en vertelt daar over zijn bijzondere tramexperience door Amsterdam…

Ik ben hem dankbaar; omdat hij mij herinnerde aan het feit dat het toch allemaal gaat om ervaren. Daarvoor zijn wij hier toch op aarde, om in onze menselijke gedaante ervaringen te beleven en daar weer van te leren. Leuke ervaringen, nare ervaringen, it´s all in the game. We hèbben ervaringen, maar we zíjn ze niet, als we dat meer zouden beseffen zouden we wellicht minder meegesleept worden in alles wat we tegenkomen. Zouden we het meer kunnen beleven precies zoals het is. Ervaren in het moment, leuk of niet leuk, wetend dat het weer voorbij gaat; en op naar de volgende ervaring. Als je het zo bekijkt kun je het leven ook als een spannende film gaan zien, benieuwd naar de volgende scène, die zich zal ontvouwen en waarin jij je rol mag spelen, en die vol overgave mag ervaren… In de wetenschap dat je hier bent om die rol te spelen, je mag erin opgaan, maar het is een rol, het gaat puur om de ervaring…